Oh, Georgia

        Do tej pory Tbilisi kojarzyło mi się tylko z jedną historią. Pod koniec lat osiemdziesiątych mój wujek wybrał się na objazdową wycieczkę po (wtedy jeszcze) Związku Radzieckim. I w rzeczonym Tbilisi właśnie napotkał pioniera fast food made in Europa baardzo wschodnia. Ów pionier był Gruzinem, którego small business składał się z czterech garnków i pociętych tekturek. Każdy klient standartowo otrzymywał garść (dosłownie garść, gdyż owy raczkujący kapitalista nie używał żadnych łyżek ani nic podobnego) ryżu na tekturze i dokonywał wyboru jednego z trzech sosów, które również przy pomocy ręki Gruzina przemieszczały się z garnka na ryż. Następnie tą sama łapą odbywało się inkasowanie i przeliczanie rubli. Łapa Gruzina nie uczestniczyła jedynie w transporcie ryżu z sosem z tektury do gardeł klientów. Tu już ci ostatni musieli wziąć sprawy - w tym wypadku ryż - w swoje ręce.

        kilka dni temu w Tbilisi zginał premier Gruzji. Historia jest dość absurdalna (jeżeli odrzucić wersję KGBoskiej ingerencji). Otóż w środę wieczorem Pan Premier odwiedził swojego przyjaciela z lat szkolnych w jego mieszkaniu w centrum Tbilisi - stolicy kraju. Chłopaki dawno się nie widzieli więc poszedł w ruch samogon, wędzona słonina i inne przysmaki. Ochrona czekające przed blokiem zaczęła niepokoić się o swojego przełożonego już następnego dnia rano. Wtargnęła więc bezpardonowo do mieszkania, niestety Premier i jego druh już niestety nie żyli. Zatruli się czadem z piecyka typu "koza", który niezbyt dokładnie podłączony był do systemu wentylacyjnego.

        Nie jest to być może jakaś śmierć niespotykana, w Polsce co roku słyszy się co najmniej o kilku takich przypadkach, z tym że ofiarami są zazwyczaj, ludzie biedni, rodziny patologiczne albo bezdomni. Tymczasem mówimy tu o Premierze kraju, który ma aspiracje wejść do NATO, był bazą dla wojsk amerykańskich podczas interwencji w Afganistanie. Prawdę mówiąc nie wyobrażam sobie poważnych międzynarodowych rozmów z rządem, którego szef zatruwa się czadem z kozy.

        Przypomniałem sobie, że słyszałem o jeszcze jednym Gruzinie, ale był on jedynie wytworem wyobraźni mojej nauczycielki od fizyki i służył jako przykład zastosowania prawa zachowania pędu. Otóż przewoził on arbuzy z jednego brzegu jeziora na drugi niestety za którymś razem potopił wiosła, ale ponieważ miał arbuzy wyrzucał je z łódki i w ten sposób przemieścił się na drugi brzeg. Chociaż był bardzo pomysłowy, to kokosów na arbuzach raczej nie zrobił.